İncir Reçeli
Her çocuğun ruhuna dokunan bir öğretmeni olmuştur mutlaka diyordu sabah haberlerini sunan spiker. Bu cümleyi duyuncaya kadar söylediklerini hiç dinlememiştim. Soğuk bir Kasım sabahıydı ve benim yapacak bir sürü işim vardı. Çaydanlıktan çıkan buharın hırıltısı, kahve makinesinin sesi, tavada kızaran patateslerin cızıltısı, çatallar, bardaklar bir de yetmezmiş gibi bu daracık mutfağa televizyon sokuşturmuştum. Kafamı dağıtıyordu, aslında baktığımda yoktu ama günümün çoğu bu küçücük mutfakta geçiyordu. Tüm hayatı bu altı metre karelik alana sığdırasım vardı. Yaşayan bir evdi bu ev; çoğunun hep özlemini duyduğu canlı, kanlı bir evdi. Bazen mutlu, bazen huysuz ve bazen de sessiz. Öyle sessiz soğuk bir sabahtı işte. Çaydanlıkta ki su öyle bir kaynıyordu ki adeta bana yeter artık diye bağırıyordu. Bense çıkan buharın cam davlumbazı okşayışını seyrediyordum. Aklımda sadece spikerin söylediği son söz vardı. Acaba benim de ruhuma dokunan bir öğretmen olmuş muydu? Okul hayatım bir film şe...